Saturday, December 19, 2009


There is no such thing in Kenya as public transportation. Instead there are matatus - van size cars. In Thailand we have tuktuks, in Berlin we have U-Bahn, in Kenya - if you do not have car - there arte only cabs (negotiate, always negotiate, motherfucker) and matatus.
Matatu drivers originate from those poorest people in Kenya, who still can afford to buy driving license. OK, I know what driving license test looks like (see some post from year back), but still - matatu drivers are worst enemies of any driver, especially if you try to be gentelman and drive according to civilized rules (look: Germany).

Today I was driving to do small shopping and found analogy between Kenyan Matatu crew and Japan. But first things first. Crew? Yup, matatu has a crew - a driver and loud ticket seller. This is the guy who stands at the door and collects fare and settles the disputes and commands the driver to go or stop... You get the picture? I dunno who has higher authority - ticket seller or driver. Do not want to know....

OK, I have yet to earn the luxury of going to Japan, but - I was told - there are those people in the subways with white gloves who push people into the carriage so that the door can close. When there is a really high peak hour there number of people willing to get into subway forces this kind of solutions. The passengers travel then like sardines in proverbial tin, but - hell - they travel...

In Kenya the job of passenger pusher is assigned to matatu commander. Today I saw over 30 people being pushed, squeezed, squashed, packed into matatu. Imagine VW Transporter size van. 30 people in such a way that there was enough room for the pusher/commander to simply step in. I was astonished...

Monday, November 2, 2009


And now I am one year closer to the end. Thanks to all who remembered.

Saturday, October 17, 2009


As per request - two posts taken down. Sorry...

Friday, October 16, 2009

Planting the seed

Today (and by all means - mark it in your calendars, boys and girls) was the first time ever that Aikido was introduced to Kenya.

I had the privilege to lead the class with the support of Marcin Chlystun, we had three students ;-) I know, I know, but even the Rome was not built in one day...

At this point I should thank to everyone who made it possible, but foremost I think my gratitude should go to Piotr Masztalerz. He made it possible for me to become whoever that I am now.

The Aikido classes take place at the venue at Japanese Embassy and I would like to thank Japanese Ambassador in Kenya for making this possible. I do not think he will ever visit this page, but I give respect where it is due. Domo arigato godzaimasu

Monday, October 5, 2009

Everybody lies...

Yup, sixth season is out!

Monday, September 14, 2009

Promised samples

Well, of course the most interesting part of Nikkor AFS 14-24 f/2.8 is the 14 mm part.

Here's Bartek

now, this would be Kuchi

...and Ali's toes

last (but not least) Nadia ;-)

All pictures presented without consent of people who were photographed.

New hardware

Rado got back from Poland and brought second batch of toys. No knives this time, just exchanged my HTC Hero from white to dark chocolate ;-)

But he also brought new camera and new lens.

Old D200 together with AFS 17-55 f/2.8 DX went to Piotr ;-) Have fun, it's really amazing camera, you'll have fun.

But what I got is D700 with AFS 14-24 f/2.8.

So... Initial impressions? The move from D200 to D700 is evolutionary, not revolutionary. Admittedly the new box is much more complex, has all kinda bells and whistles, the user manual is 3 (three!) times as thick as the D200 manual... I yet have to go through all the menus ans set it up to my needs... But for the pics I took so far - it overexposes. I need to tweak it. Besides it's fast, FX (for non-Nikon guys - full frame), and cool. To summarize - no big deal. It had to happen sooner or later.

But the lens... OMFG! I will post some pics, but with 14-24 I need to learn everything I knew from the scratch. This is a-fvcking-mazing. Of course it is sharp, no flare, no distortions (even at 14mm!). This is just the whole new world...

Will post samples soon.

Tuesday, August 18, 2009


Right now, as I am stuck in the office, there's LSA (Aikido Summer School) run by T.K. Chiba sensei in Poland. Everyone is there, but me... Apparently I am not free of envy... And life sux

More here and here.

Monday, June 29, 2009

Demystyfying Lewa

First some facts
I attempted half-marathon only. After about 12 - 15 km my knee decided to give up so after that I half-run / half jogged. Not fun anymore. But first 15 km was a breeze. I did not practice and prepare for this even at all. No special training, no long-distance runs (my preferred distance is 5 km), nothing. And if it wasn't for knee failure I'd have done it in pretty good time. I was really enjoying the run, not really fighting with any fatigue, not fighting with heat. Pure joy of running. Seriously!

More facts
It's not 2800 m above sea level (as advertised), it actually is about 1700 (same as Nairobi). Hot? C'mon, the same weather as in Nairobi. So all that hype about toughest maraton on earth is much, much over-stated. Whoever went running in Nairobi is prepared for whatever he's to face in Lewa. I did run sometimes during mid-day sun in Nairobi and was more tired after 5 km than I was after 21.4 km at Lewa.

Additionally there are water points every 2.5 km where they give you water, wet sponges (to help u style your hair, or what), lucozade and fresh orange (in nicely cut quarters). Tough? Phew, come here to Aikido classes in mid-summer heat - this happens (at times) to be tough...

So the question - am I good? Well, perhaps I am. But the point is - half marathon is a walk in the park. If this is one of the toughest ones - go for it, guys. The atmosphere of all the runners is great, people supporting each other, really nice social experience.

An interesting thing - in toilets there was no lavatory paper but there were whole crates of condoms... You know - only in Kenya ;-)

Monday, June 22, 2009

Perhaps not only in Kenya, but....

I was to go out on Friday to a place I didn't know. So I was cruising around downtown in my crappy Toyota and eventually I came to a point where suddenly, out of nowhere a cop jumped on me. I knew I must have done something wrong so I tried to pull blonde stunt by asking him for direction. He was prepared for that... Apparently this was one way road and I was going against the traffic. So we had a friendly civilized discussion, as all of us (OK, there were two of them, both carrying AK47 that did not inspire confidence in their safety as the rifles looked older than me) knew it was just a matter of how much.

So they offered to show me the direction to the place I was going to and they got into my car and we went for the drive. The price kept going down as we engaged in more and more personal discussion, but then... I got to the round-about. Which in itself was not a big deal, I am not that afraid of kenyan roads (not anymore), but there was red light there. So I stopped, you know - old habits die hard. But then another car passed us not paying any attention to the traffic lights, so I also slowly moved on...

You know - kinda funny. One thing to break law when nobody sees, but having two traffic cops in your car and breaking traffic rules is a whole different animal. Reaction from cops? Nothing.

Heh, I love this country...

Friday, June 12, 2009

Birankai Kenya?

Yesterday I met a friend who was studying with Chiba Sensei for some years, we had some drinks and gossiped about good old times and old friends...

Anyways - I don't think we'll start our dojo here - guess not this life. At least I'll try to talk her into doing some weapons class every one and then... So unless some things change dramatically no Birankai Kenya anytime soon.

But the interesting part was when she asked me what I do for living. I told her I was IN consultant. Then, of course, she asks what IN stands for so I told her its Intelligent Network. Then she (being American) asks does it has anything to do with information gathering, espionage and so on? I chuckled but then realized that - for people outside the field - this IN actually might be understood like that. Cool ;-) Unfortunately it's more boring than that but mum's the word - let people assume whatever they want...

Interesting hints from the edge...


Monday, June 8, 2009


Small and stupid thing, but my new phone (Android OS based) has GPS and allows for many interesting applications. So if anyone of you would feel like popping to my office please come to 1 15' 36.9" / 36 47' 17.9"
That would be my office desk ;-)

Thursday, June 4, 2009

Wrecked car

Heh, did I mention that some three weeks ago some dude rammed into my car and smashed it pretty badly. I hoped to never see that car again, but today they gave it back. Damned, I hoped to never see that ride again...

Tuesday, June 2, 2009

Sad news...

Several things happened over last couple of days... Some of them sad some almost tragic...

First - my backpack was stolen from the car that was parked within Nairobi Holiday Inn parking lot. None of the guards saw nothing - apparently inside job. All my documents were stolen, a beautiful Vaio notebook, external hard disk drive with all my stuff, almost finished second part of Lazarek story... The bad part was I was supposed to go to Poland two days later... And I did - thanks to very efficient friends at Polish Embassy I got new temporary passport within hours. Really kudos to our Consul and the whole bunch.

Then I arrived back home and had to apply for new ID, passport, ATM cards, etc... All done in one day.

Then I was told to take all my things... I had to move out. I took this opportunity to exercise working with my attachments. About one third of all my things I threw or gave away... Did it hurt? Not much, once it's done - it's done. So I got rid of all those unfinished projects, my wonderful stereo, motorized CD chest, designer hi-fi stand... I got rid of all of those.
One third of my stuff got stashed at friendly places... The rest I took back with me to Kenya. It is sad when things end... All those years, all those emotions...

Then I managed to smuggle my sword to Kenya! Yes, I have my Bugei Bamboo Katana here - it's been recently resharpened, so I hope to do some serious tameshigiri on all those bamboos...

So the bottom line is - I am back here, alone and without direction, like leaf in the wind... You know all those geek sayings? Like my home is where my server is? Well, my home is where my sword is...

Tuesday, May 19, 2009


BTW - relocation was successful. Went pretty smoothly. Of course, there always some small glitches... still, damn I am good. Thanks to all who kept their fingers crossed.

Monday, May 18, 2009

If only Clausewitz knew...

Wednesday, April 15, 2009


Żeby zrobić coś innego wypożyczyłem z firmy Hiluxa i na cztery dni pojechałem do Nakuru do parku narodowego. Pojeździłem trochę samochodem 4x4 po bezdrożach, między żyrafami, nosorożcami, zebrami i innymi pawianami... Trochę padało, trochę świeciło słońce, generalnie spokojne święta.

Wednesday, March 18, 2009


Tu, na równiku to czasem można ciekawe wynalazki spotkać. Mam teraz na myśli wynalazki z gatunku tych co to na kilku kołach się poruszają.
Dominują tanie i białe Toyoty. I łatwo się wyróżnić z tej masy. Oczywiście rozpiętość jest ogromna - od najnowszych Merców S (kurka, raz nawet widziałem Merc-Maclaren'a SLRa!) poprzez Hummery (1,2,3) różne Porszaki (OK, głownie Cayenne), wypasione VW czy inne Range Rovery aż po.... No właśnie po wynalazki.
Często takie cudo jest tak powyklepywane w nieskończoność że nie wiadomo jak to naprawde na początku wyglądało. Ale czasem... Widzi się dużo Citroenów DS. Po prostu piękne auto. A często w stanie idealnym... Marzenie. Bardzo stare Jaguary (są też nowe, ale już bez tej klasy). Ostatnio widziałęm Kubelwagen (taki mały germański łazik z blachy falistej, co to Hans Kloss nim jeździł), ale co mnie rozwaliło wczoraj - UAZ. Normalnie rodzimy (o, przepraszam - radziecki) UAZ z kierownicą po prawej stronie!

Co jeszcze ciekawe - u nas czasem widzi się samochód na drodze i tak coś z nim jest nie tak. Po chwili dostrzega się, że był mocno bity i ma lekko przekoszony tył i de facto jest czterośladem. Tutaj odnośi sie to nie tylko do samochodów osobowych - praktycznie każda ciężarówka (przodują tu Isuzu) jest przekoszona, czasem różnica dochodzi do pół metra. I wtedy patrzysz na cos takiego i myślisz - no nie, to nie może jeździc. A nie wypiłem aż tyle żeby mi tak perspektywa uciekała...

Najciekawsze że tu w Nairobi jest pare górek. I czasem droga prowadzi ostro w dół a potem ostro pod górę. I takie stare powyginane Isuzu wiozące w cholerę gruzu nie ma siły tam wjechać. A redukcja to spuste słowo bez znaczenia w tym kraju - jedzie sie tu samochodem pod górę aż zgaśnie, potem sie zaciąga ręczny, uruchamia na nowo silnik, rusza, jedynka-dwójka i jak zgaśnie to potem tylko jedynka... Wiesz kto i po co wymyślił automatyczne skrzynie biegów? No to już wiesz...

Ale ja nie o tym - ostatnio jadę w sznurku samochodów za taką ciężarówką pełną gruzu jakiegoś i było tam tak stromo i pod górkę, że jak kolesiowi szarpną samochód jak gasł mu silnik, to jeden z tych kamoli (tak 60x50x80 cm) po prostu mu wypadł do tyłu na jakieś pechowe Mitsubishi Pajero... Na szczęscie nikomu się nic nie stało, ale groza sytuacji snuła się nade mną do końca wieczoru.

Taki mały lokalny folklor ;-)

Monday, February 23, 2009


No bo problem wcale nie jest trywialny.

Wyobraźmy sobie, że jakiś kraj pełen złych ludzi (powiedzmy - skośnoocy gdzieś znad Jangcy) chce zrobić kuku sieci informatycznej innemu krajowy pełnemu mniej złych ludzi (powiedzmy że gdzieś w Europie, gdzie pije się dużo czerwonego wina). Ale nie robi tego bezpośrednio tylko wykorzystuje do tego sieć zawirusowanych komputerów w trzecim kraju (głupio uśmiechające się czerstwe twarze gdzieś nad Bałtykiem). Co wtedy ma zrobić Francja? Czy atakować swoimi głowicami nukearnymi Estonię czy Chiny?

Na szczęście chłopaki zza wielkiej wody zaczęli wreszcie pracować nad zdefiniowaniem tzw. rules of engagement. Trochę tutaj.

Tuesday, February 17, 2009

Piękno Afryki

Kto oglądał Pożegnanie z Afryką wie o co chodzi... Ale to historia. Teraz rzeczonego piękna można się doszukiwać w wielu miejscach. We wspaniałej przyrodzie, w krajobrazach, w górach... A dla wielu piękno Afryki sprowadza się z możliwości jazdy samochodem po pijaku. Jak bardzo po pijaku to zależy tylko od własnej oceny i odpowiedzialności. I jakby nie patrzeć - to miłe, że można iść do restauracji, wypić 5 - 6 piw i wracać do domu swoim samochodem (a nie taksówką)...

Monday, February 2, 2009

Dwa słowa o kawie

Pierwsze - nie lubię kawy. Zapach ma wyśmienity, szczególnie świeżo mielona. Ale smak... zawsze zostawia wiele do życzenia. Zawsze jest kwaśna lub gorzka lub cierpka... No nie lubie.

Jednak jak patrze jak wszyscy wokół dostają slinotoku jak opowiadają o dobrej kawie (czyżby oksymoron?) to czasami myślę sobie może oni wiedzą o czymś o czym ja nie wiem? I wtedy mam chwilę słabości i próbuję kawy. I zawsze żałuję...

Aż nastały czasy Nairobi. Pojechałem kiedyś ze znajomymi do kawiarni Java House i dałem się skusić na małe latte... Lo and behold - to było wyśmienite! Nigdy wcześniej w życiu nie piłem dobrej kawy! Od tego czasu popijam latte... Jak widać nie znam się na kawach, ale ta podawana w Java House wymiata z butów. Co ciekawe jest tu kilka lokalnie kultowych kawiarni ale tylko kawa w Javie jest dobra - inne mają ten sam problem który opisałem powyżej - gorzka, kwaśna i do dupy. Może Java ma dojście do dobrego ziarna? W końcu Kenia jest jednym ze światowych liderów produkcji i exportu kawy i herbaty.

Jak jechałem do Polski kupiłem ziarna, w domu odpaliłem ekspres Siemensa... I wyszedł kwach... Beata mówiła, że dobra, Jacek też chwalił... A mi nie smakuje. Kurcze już nie wiem gdzie leży problem - może w wodzie (vide: ta strona)? Ta sama kawa w Nairobi jest naprawde rewelacyjna i ta sama kawa w Polsce nadaje się do... do niczego się nie nadaje.

No i całę szczęście, bo jak pisałem - nie lubię kawy. Smakuje mi tu, w Kenii, bo w jednej kawiarni potrafią zrobić dobrą kawę, ale jak patrzę na ludzi zniewolonych czarem małej czarnej, jak widzę uzależnienie ludzi, którzy bez kawy są śnięci i nie nadają się do niczego... Nie tylko nie smakuje mi kawa ale przede wszystkim nie lubię szeroko rozumianego zjawiska kryjącego się pod hasłem kawa...

Thursday, January 22, 2009

O co w tym chodzi

Bo jak tak sie trochę pojeździ to człowiek naogląda się co niemiara, ale ile z tego wszystkiego zrozumie? Bo tak siedząc tu, w Afryce Centralnej, już dość długo, to wyrabia mi się jakiś pogląd jak to tu jest poukładany świat równikowy.

Oczywiście bieda, piękna natura, dzikie zwierzęta, wspaniałe krajobrazy, zachody słońca, ośnieżone Kili itd. Ale najbardziej wyraźnym wspomnieniem dla mnie będzie bezwzględność tutejszych ludzi. To w sumie dziwna rzecz jest, dość subtelna i bardzo przerażająca...

Jak tylko ktoś ma tu jakąś władzę nad kimś innym to bedzie ją wykorzystywał a nawet pokazywał to do samych granic. U nas, w Europie, jakoś liczymy się z innymi ludźmi. Tu - nie. Tu fakt że mam władzę znaczy to że będę ją wykorzystywał bezwzględnie, nawet będę się nią napawał... No nie, to już za daleko. W tym nie ma żadnej agresji czy złośliwości... Po prostu nieczułość.

I to może być coś tak błahego jak wizyta w restauracji. Kelner po prostu jest ofiarą, nawet nie jest podczłowiekiem. Po prostu jest narzędziem. Klient tu nie myśli, że kelner też jest takim samym człowiekiem, że ma jakieś uczucia, emocjie, że może mieć gorszy dzień. Nie, tu kelner jest postacią podrzędną i jako taki nie może nic, musi usługiwać klientowi i przyjmować z uśmiechem wszystkie jego fanaberie. A nie będą one wynikać z jakiejś złośliwości tyko z bezwzględności i maksymalnie rozwinętej nieuwagi (nieuwagi w sensie ontologicznym, czyli niewrażliwości i niepostrzegania innych). Ten schemat zachowania jest tak głęboko zakorzeniony, że obserwuję go nawet u moich kolegów/koleżanek z pracy, ludzi wykształconych i niby śmietankę Kenii.

I takie sceny to normalna rzecz w knajpie. To samo przekłada się na polityków, policjantów, to nawet widać po tym jak ludzie tu jeżdżą samochodem. Nikt sie nikim w żaden sposób nie przejmuje. To też tłumaczy te wszystkie masakry, nie tylko w Kenii. Po prostu inni ludzie są... przedmiotowi. Do samych granic znaczenia tego słowa. Stąd te zamieszki w Kenii rok temu. Bo ludzie to instrumenty, pionki, nic nie znaczą i można ich używać do wszystkiego.

Taka jest moja Afryka.

Wednesday, January 21, 2009


...Obamowe w Kenii jest wszędzie. Tekst z dzisiaj rano, jedna babeczka w biurze do drugiej: Widzę, że też zrobiłaś się na Michelle...

Thursday, January 15, 2009


Wychodzę wczoraj z Westgate (takiej lokalnej Galerii Dominikańskiej), gdzie byłem w całkiej przyjemnej restauracji na lunchu. Schodzę po schodkach na parter i widzę z butiku naprzeciwko wychodzi Maciek Pawełek. No niby OK, ale coś mi nie pasują te dwie czteroletnie córeczki w różowych sukienkach...
Stanąłem, zamknąłem oczy i wziąłem głęboki oddech... Pawełek dalej tam był. Podszedłem bliżej (bo i tak musiałem go minąć w drodze do samochodu) a on nawet nie mrugnie z moją stronę...
Nie widziałem nigdy tak wiernego sobowtóra... Maćku - możesz śmiało zostać jakimś dyktatorem, zamachy Ci już nie straszne... No, chyba że to w drugą stronę się ułoży ;-D

Dykteryjka o jakości

Kiedys, drzewiej, pracowałem w firmie o dumnej nazwie Instytut Łączności. Fajnie tam było, zajmowałem się różnymi ciekawymi rzeczami i popuszczałem wodze fantazji do tego stopnia że otworzyłem przewód. Firma ta organizowała od lat wielu ogromną imprezę o światowej renomie pod tytułem Sympozjum EMC. Uczestniczyłem w kilku Sympozjach, całkiem ciekawa imprezka (jeśli ktoś jest pasjonatem kompatybilności elektromagnetycznej). Sympozjum odbywało się raz na dwa lata. W czasie mojej pracy w IŁ narodził się dodatkowo pomysł stworzenia kolejnej imprezy o tej tematyce, tym razem bardziej praktycznej. Tak się narodziły Warsztaty EMC. Zostało to wszystko tak zorganizowane, że jednego roku jest bardziej teoretyczne Sympozjum, drugiego bardziej praktyczne Warsztaty.

Pamiętam jak gdzieś w 2005 (?) organizowaliśmy Warsztaty i jako organizator musieliśmy przygotować jakiąś pokazówkę odnośnie niepewności pomiarów. Jedna z prezentacji praktycznych wyglądała tak, że na ogromnym stole był jakiś układ pomiarowy, jakieś tam generatory, wzmaczniacze, filtry, komputery, anteny, cuda-wianki, na końcu wszystko to wchodziło do analizatora widam i tam miał na telewizorku pojawić się jakiś obrazek, który to by wykazywał wyższość Świąt Bożego Narodzenia nad Świętami Wielkiej Nocy. Niestety tuż przed samymi Warsztatami był taki młyn i tyle rzeczy trzeba było zrobić na wczoraj, że nie było za bardzo czasu przyjżeć się dokładnie temu eksperymentowi praktycznemu. I właśnie jak zacząłem się zastanawiać dlaczego mi toto nie działa jak powinno, to weszła wycieczka jakichś 10 gości żywo zainteresowanych naszą prezentacją. Świadomy tego, że nasz pokaz jest totalną porażką, próbowałem odwrócić uwagę wizytatorów od eksperymentu i łamaną angielszczyzną roztoczyłem przed nimi oświecone horyzonty mojej osobowości. Innymi słowy - zagadałem ich. Deprecjonując sam eksperyment od razu przeszedłem do konkluzji i dalszych konsekwencji. Jakoś się udało... Niestety takich wizytacji mieliśmy mieć kilka, więc jak tylko pozbyliśmy się pierwszej tury skupiliśmy się z Czesiem na dość ważkim pytani - dlaczego nie działa? Podobne doświadczenia robiliśmy w ramach naszej normalnej pracy w Instytucie dość częśto i byliśmy dość dobrze zaznajomieni zarówno z naturą samego doświadczenia jak i z całym oprzyrządowaniem... Poza analizatorem widma, któy akurat na tą okazję był wypożyczony z Politechniki. Oczywiście tutaj doszukiwaliśmy się błędu - pstrykaliśmy przełącznikami, kręciliśmy gałkami itd - nic. Po półgodzinie bezowocnych posapywań usłyszeliśmy nadciągającą kolejną grupkę uczestników Warsztatów... Nastąpiła powtórka mojej twórczości z pogranicza PR, znowu się jakoś udało...

Godziny mijały, jakoś się przystosowałem do nowej roli teoretyka - wodzireja - gaduły, analizator milczał wyniośle... Aż pojwawiłą się grupa, w której był on. Maniak. W każdej dziedzinie, w każdej specjalizacji znajdzie się ktoś, kto uważa, że wie wszystko. I ten facet (jakiś Belg czy inny RPAńczyk) koniecznie chciał zobaczyć na telewizorku analizatora widma obrazek, o którym tak barwnie opowiadałem. Jak już wiemy - obrazek był uparty i pokazać się nie chciał. Ale Maniak przecież nie odpuści, jest sprzętowo niezdolny do wyluzowania. To nie jego wina, tak go wyposażyła Matka Natura... Inni kolesie z tej grupy już poszli do bufetu na herbate czy inną oranżadę a ten namolny gnojek zaczął sprawdzać nasz cały układ pomiarowy... Okazało się, że całkiem biegle władał tym obcym analizatorem (w międzyczasie zdążyliśmy się z Czesiem nauczyć obsługi ;-), no wszystko niby w porządku, ale jednak nie działa. Maniak popatrzył na nasze wzmacniacze, generatory, filtry, cuda-wianki, antenki-duperelki... W końcu na kable... Porządne kable N-N Tektronicsa... Popatrzył dokładniej na kabel doprowadzający sygnał do analizatora widma... Tektronics. Ale Made in China. Odwrócił się do nas i poprosił o kabel Made in USA. Gdzieś wygerzebaliśmy mu dokładnie taki sam kabel Tektronics, i-den-kurwa-tycz-ny, tylko że Made in USA i... Analizator ożył. Pokazał to co miał pokazywać od rana.

Wniosek z tej przydługiej i mało interesującej opowiastki? Made in China sux. Albo jak kto woli - tanie mięso jedzą psy. Na szczęście wszystkie moje obiektywy są Made in Japan (sam aparat jest Made In Thailand), nawet mój nowy notebook Vaio jest Made in Japan. Uff... Trzeba szybko kupić motocykl zanim BMW outsorsuje (a przy okazji - jaki jest polski odpowiednik słowa outsourcing?) swój Berliner Motorrad Werke do Państwa Środka...